ESO in vogelvlucht

De sterrenkunde wordt vaak omschreven als de oudste wetenschap. Er bestaat geen twijfel over dat de aanblik van de majestueuze Melkweg, die zich op een heldere nacht als een band van sterlicht langs de hemel uitstrekt, voor mensen uit alle tijdperken en culturen een indrukwekkend verschijnsel moet zijn geweest. Thans geldt de sterrenkunde als een van de modernste en meest dynamische wetenschappen, die de meest geavanceerde technologieën en ingewikkeldste technieken gebruikt die onderzoekers ter beschikking staan. Dit zijn opwindende tijden voor de sterrenkunde: de technologie stelt ons nu in staat objecten aan de uiterste grenzen van het heelal te bestuderen en planeten bij andere sterren op te sporen. We kunnen beginnen met het beantwoorden van een fundamentele vraag die ons allen fascineert: zijn wij alleen in het heelal?

Paranal SterrenwachtESO is het schoolvoorbeeld van een intergouvernementele wetenschaps- en technologieorganisatie in de sterrenkunde. Zij voert een ambitieus programma uit, toegespitst op het ontwerp, de constructie en de exploitatie van grote astronomische waarneemfaciliteiten, om belangrijke wetenschappelijke ontdekkingen mogelijk te maken. ESO neemt ook het voortouw bij de promotie en organisatie van astronomische samenwerkingsverbanden.

ESO exploiteert drie unieke waarneemlocaties in de omgeving van de Atacamawoestijn in het noorden van Chili: La Silla, Paranal en Chajnantor. De oudste ESO-locatie is die op La Silla, een 2400 m hoge berg, 600 km ten noorden van Santiago. Deze omvat verscheidene optische telescopen met spiegeldiameters tot 3,6 meter. De 3,5-meter New Technology Telescope was een baanbrekend telescoopontwerp: als eerste had hij een computergestuurde hoofdspiegel – een techniek die door ESO is ontwikkeld en inmiddels bij de meeste grote telescopen op aarde wordt toegepast. De 3,6-meter telescoop van ESO is op dit moment uitgerust met de belangrijkste 'exoplanetenjager' ter wereld: HARPS (High Accuracy Radial velocity Planet Searcher), een ongekend nauwkeurige spectrograaf.

Waar La Silla nog steeds een vooraanstaande positie in de sterrenkunde inneemt, en de op één na meeste productieve waarneemlocatie op aarde is, is de 2600 m hoge Paranal, met de Very Large Telescope (VLT), het vlaggenschip van de Europese sterrenkunde. De berg Paranal ligt ongeveer 130 km ten zuiden van Antofagasta (Chili), 12 km van de kust, in een van de droogste gebieden ter wereld. De wetenschappelijke waarnemingen begonnen in 1999 en hebben geresulteerd in veel zeer succesvolle onderzoeksprogramma's.

De VLT is een bijzondere telescoop, gebaseerd op de allernieuwste technieken. Het is niet één telescoop, maar een rij van vier telescopen, elk met hoofdspiegel met een middellijn van 8,2 meter. Met één zo'n telescoop kunnen bij een belichtingstijd van een uur hemelobjecten tot magnitude 30 worden vastgelegd. Dat wil zeggen: objecten die vier miljard keer zo zwak zijn als de zwakste sterren die we met het blote oog kunnen zien.

Een van de spannendste kenmerken van de VLT is de mogelijkheid om deze als een reusachtige optische interferometer (de VLT Interferometer of VLTI) te gebruiken. Dit gebeurt door het door meerdere telescopen opgevangen licht te combineren, waarbij ook gebruik kan worden gemaakt van één of meer van de vier verplaatsbare 1,8-meter 'hulptelescopen' (Auxiliary Telescopes). In deze interferometrische modus heeft de VLT een beeldscherpte die overeenkomt met die van een telescoop ter grootte van de afstand tussen de verst uiteengelegen spiegels. Bij de VLTI is dat 200 meter.

Elk jaar worden ongeveer 2000 voorstellen ingediend voor waarnemingen met telescopen van ESO – vier tot zes keer zo veel waarneemtijd als beschikbaar is. ESO is de meest productieve sterrenwacht op aarde, wat elk jaar in talrijke nieuwe wetenschappelijke publicaties resulteert: alleen al in 2008 werden op basis van ESO-gegevens 700 vakartikelen gepubliceerd.

De Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA), het grootste sterrenkundeproject op aarde, is een baanbrekende waarneemfaciliteit voor de sterrenkunde. ALMA zal bestaan uit een verzameling van 66 enorme schotelantennes, met diameters van 7 en 12 meter, die straling in het millimeter- en submillimetergebied opvangen. Met de bouw van ALMA is in 2003 begonnen; de wetenschappelijke waarnemingen zullen in 2011 van start gaan. Alma bevindt zich op de hoogvlakte Llano de Chajnantor, met 5100 m de hoogste sterrenkundige waarneemlocatie ter wereld. ALMA is een gezamenlijk project van Europa, Oost-Azië en Noord-Amerika, met medewerking van de Republiek Chili. Op de Chajnantor-locatie staat ook de 12-meter APEX millimeter- en submillimetertelescoop die, uit naam van het Onsala Ruimteobservatorium en het Max Planck-Instituut voor Radiosterrenkunde en ESO zelf, door ESO in bedrijf wordt gehouden.

De volgende stap na de VLT is de bouw van de European Extremely Large optical/infrared Telescope (E-ELT) een telescoop met een bijna 40 meter grote hoofdspiegel. De E-ELT zal het 'grootste oog op de hemel' zijn – de grootste optische/nabij-infraroodtelescoop ter wereld. ESO is druk bezig om, in overleg met de astronomische gemeenschap, gedetailleerde bouwplannen voor deze telescoop op te stellen. De E-ELT zal zich toeleggen op veel van de meest prangende openstaande vragen in de sterrenkunde. Uiteindelijk zal hij mogelijk net zo baanbrekend zijn voor onze kijk op het heelal als de telescoop van Galilei, 400 jaar geleden. Naar verwachting zal de bouw in 2011 groen licht krijgen; de eerste waarnemingen kunnen dan vroeg in het volgende decennium beginnen.

Het ESO-hoofdkwartier bevindt zich in Garching bei München (Duitsland). Dit is het wetenschappelijke, technische en administratieve centrum van ESO, waar de technische ontwikkelingsprogramma's worden uitgevoerd, die de sterrenwachten van de meest geavanceerde instrumenten voorzien. Het is ook de thuisbasis van de Space Telescope - European Coordinating Facility, een samenwerking tussen ESO en het Europese ruimteagentschap ESA.