Foto van de Week 2014

21 juli 2014

Giganten aan het werk

Deze panoramafoto van ESO’s vlaggenschip in nNoord-Chili is genomen door ESO Photo Ambassador Gabriel Brammer. Astronomen waren op het moment dat deze foto is genomen net begonnen met waarnemen met de Very Large Telescope. Op de achtergrond is de heldere hemel en de Melkweg te zien. 

Om deze foto te maken combineerde Brammer meerdere lange opnamen. Hierdoor is de zwakke gloed van de Melkweg boven de gigantische omhullingen van de Unit Telescopes (UT’s) zichtbaar. Elke UT is 25 meter hoog, en ze zijn vernoemd naar prominente hemelobjecten in de taal van de Mapuche-stam: de zon, de maan, het sterrenbeeld Zuiderkruis en Venus - respectievelijk Antu, Kueyen, Melipal en Yepun. Linksonder zijn de kleinere Auxiliary Telescopes zichtbaar in hun witte, ronde behuizingen en daarboven de Kleine en Grote Magelhaense Wolk.

Door meerdere opnamen te combineren is de beweging van de behuizingen van de telescopen zichtbaar. De geestachtige verschijning op de foto ontstaat wanneer ze gedurende de nacht bewegen om een sterrenkundig object te volgen. Het passeren van de tijd is ook te zien aan de  donkere sterrenhemel aan de linkerkant en de heldere avondhemel aan de rechterkant.

Brammer heeft twee foto’s gemaakt vanaf dezelfde plek, maar op verschillende tijdstippen: bij zonsondergang en later op de avond. Deze twee panoramafoto’s heeft hij later samengevoegd om de bovenstaande foto te creëren.


14 juli 2014

Een diepe blik van de donkere hemel

Kun jij tellen hoeveel heldere stippen op deze foto staan? De foto is gemaakt met de Wide Field Imager (WFI). Deze camera is geïnstalleerd op een telescoop van bescheiden grootte, de MPG/ESO 2,2-meter op het La Silla Observatorium, Chili 

Op deze foto staat een van de vijf hemelgebieden die in de COMBO-17 survey worden bekeken (Classifying Objects by Medium-Band Observations in 17 filters). In deze survey wordt gezocht naar verre objecten aan de zuidelijke hemel. Elk gebied is in 17 verschillende kleurenfilters vastgelegd. De gebieden zijn even groot als de volle maan. 

In de survey zijn al duizenden nieuwe objecten gevonden - meer dan 25.000 melkwegstelsels, tienduizenden verre sterren, en quasars die voorheen onzichtbaar waren. Deze survey herinnert ons eraan hoeveel er nog te ontdekken is in het heelal. 

Sommige van de verste lichtvlekken op deze foto zijn melkwegstelsels waarvan het licht er negen tot tien miljard jaar over heeft gedaan om ons te bereiken. Door melkwegstelsels van verschillende leeftijden te bestuderen kunnen astronomen beter begrijpen hoe zij evolueren, van de volwassen nabije melkwegstelsels tot de verre, jonge exemplaren die ons vertellen over het heelal dat toen nog in zijn kinderschoenen stond. 

Links:


7 juli 2014

ESO in vogelvlucht

Deze luchtfoto toont het hoofdkwartier van de Europese Zuidelijke Sterrenwacht (ESO) in Garching bij München, Duitsland. Terwijl ESO-telescopen verspreid staan over Chili op het zuidelijk halfrond, is Garching het wetenschappelijke, technische en administratieve centrum van ESO, waar ontwikkelprogramma's worden uitgevoerd om de observatoria te voorzien van de meest geavanceerde instrumenten.

De gebouwen in het midden van de foto, met hun gebogen ontwerp, zijn de hoofdgebouwen van het ESO-complex. Het gebouw rechtsboven vormde jarenlang de basis van de organisatie, totdat in december 2013 de uitbreiding met de rode daken in gebruik werd genomen. In het ronde zwarte gebouw wordt gewerkt aan nieuwe instrumenten. De gebouwen zijn door gebogen bruggen met elkaar verbonden, hier zichtbaar als de drie zwarte gebogen armen in het midden van de foto.

De uitbreiding, ontworpen door architecten Auer + Weber, huisvest het groeiend aantal ESO-medewerkers en faciliteert het astronomisch onderzoek in de ontwerp- en bouwfase van ESO's European Extremely Large Telescope (E-ELT), 's werelds grootste oog op de hemel. Voorheen werkten personeelsleden verspreid over de campus in Garching in gebouwen zoals de witte aan de linkerkant.

Deze foto werd genomen op 9 juni 2014 door fotograaf Ernst Graf (Graf-flugplatz.de)

Links

ESO breidt haar hoofdkwartier
Uitbreiding naar ESO hoofdkwartier Inaugurated

Vertaling: Peter Middelkoop


30 juni 2014

Een impressionistische zonsondergang

De zon gaat onder boven Paranal en schildert een Monet-landschap met een reeks subtiele tinten. De weinige wolken gloeien warm op onder invloed van de laatste zonnestralen, en de scherpe helderheid van de lucht is bijna tastbaar. Die droge heldere lucht is de reden waarom ESO dit gebied in Chili selecteerde als basis voor het observatorium. Wolkenstralen en wolkenschaduwen stromen vanuit de zon en lijken te convergeren in het anti-solairpunt.

Aan de linkerkant zijn twee van de vier koepels van de hulptelescopen (AT's) van de Very Large Telescope (VLT) te zien. Ze wachten geduldig op het invallen van de duisternis om daarna hun kosmisch onderzoek te beginnen.

Zodra de zon onder is, voeden de 1,8-meter diameter hulptelescopen de Very Large Telescope Interferometer (VLTI) met hun gecombineerde sterrenlicht en produceren zo scherpe beelden van het heelal. De mobiele AT's worden op rails verplaatst over het VLT-platform om zo de hemel vanuit verschillende hoeken te bestuderen.

Deze foto van Roger Wesson, een medewerker op ESO-Paranal werd op 8 maart 2013 ingezonden naar de Your ESO Pictures Flickr groep.

Vertaling: Peter Middelkoop


23 juni 2014

De VLT's kunstmatige ster

Deze foto is genomen door ESO Photo Ambassador Gianluca Lombardi. Op de foto is een verbazend scala aan kleuren zichtbaar, van een roze waas onderaan de foto tot de verschillende tinten blauw en wit in de Melkweg daarboven. Op de voorgrond staan de Unit Telescopes van de Very Large Telescope (VLT) op ESO's Paranal Observatorium.

Een felle gele lijn doorkruist het beeld. Deze lijn is de laser guide star die onderdeel is van de adaptieve optiek van de VLT. Dit systeem compenseert voor de vervagende effecten van de atmosfeer die licht vervormt door lokale verschillen in vochtgehalte en temperatuur. Waar mogelijk zoeken astronomen naar een heldere ster in de buurt van het hemellichaam dat ze willen waarnemen om hun observaties te kalibreren. Als die er niet is dan vertrouwen ze op een kunstmatige ster die wordt gemaakt met een heldere laserstraal.

Vertaling: Peter Middelkoop


16 juni 2014

De weg naar de toekomst

Deze Foto van de Week toont de bouwplaats van de toekomstige Europese Extremely Large Telescope (E-ELT) op Cerro Armazones. Zichtbaar zijn de nieuwe weg die zich rond de voet van de berg kromt, het platform en de dienstweg ernaartoe. Rechtsonder is het basiskamp te zien.

Het Chileense bedrijf ICAFAL (Ingeniería y Construcción SA) begon de civiele werken voor de E-ELT in maart 2014 met de bouw van een weg naar de top van de berg. De bouw zal naar verwachting 16 maanden in beslag nemen. De weg biedt toegang tot de bouwplaats van de gigantische telescoop, en is 11 meter breed met een geasfalteerde rijbaan van 7 meter breed.

Sebastián Rivera Aguila, een bouwvakker werkzaam bij ICAFAL, fotografeerde dit uitzicht op donderdag 12 juni 2014 tijdens een lijnvlucht over de bergen. Enthousiast vertelt hij: "Bouwen in de woestijn is zwaar, maar ik ben er trots op dat ik meewerk aan dit zeer belangrijke project. Ik bedank ICAFAL en ESO dat ik deel mag uitmaken van dit stuk geschiedenis in wording."

Op donderdag 19 juni zal ICAFAL een stuk van de top van Cerro Armazones opblazen waarbij ongeveer 5000 ton steen loskomt. Door de bergtop te effenen wordt deze geschikt voor het plaatsen van de 39-meter telescoop en de bijbehorende gebouwen. Op Paranal, op 20 km afstand, wordt die dag een 'groundbreaking ceremony' gehouden om deze mijlpaal op weg naar de constructie van de E-ELT markeren. Het evenement is via een livestream te volgen van 18:30-20:30 Nederlandse tijd (16:30-18:30 UTC) (onder voorbehoud). Via twitter doet @ESO live verslag en beantwoord in het Engels gestelde vragen met de hashtag #EELTblast.


Vertaling: Peter Middelkoop


9 juni 2014

Zonsopgang bij de VLT

Deze afbeelding is gemaakt aan het begin van de zonsopkomst bij de Very Large Telescope op ESO’s Paranal Observatorium in Chili. Een van zijn Unit Telescopes is rechtsonder zichtbaar en wordt verlicht door de maan. Op enige afstand staan twee Auxiliary Telescopes naar boven gericht.

De VLT bestaat uit vier 8,2-meter Unit Telescopes (UTs) en vier verplaatsbare 1,8-meter Auxiliary Telescopes (ATs). De telescopen vormen een gigantische interferometer als zij samenwerken: de Very Large Telescope Interferometer (VLTI). Het licht dat wordt opgevangen door de telescopen wordt gecombineerd met behulp van een complex systeem van spiegels en ondergrondse tunnels waardoor astronomen details tot 16 keer beter kunnen zien dan met een UT. 

Deze foto is gemaakt door Nicolas Blind, een astronoom die het Paranal Observatorium voor een paar dagen bezocht in december 2012. Blind was voor korte tijd bij het observatorium, maar vond het een onvergetelijk bezoek. "De absolute stilte is zo vredig en ontspannend", zegt hij. "Je kunt in dit verlaten gebied alleen het geluid van de wind horen, en misschien nog een verdwaalde vleermuis. Door de heldere hemel van Paranal realiseer ik mij elke keer hoe klein we zijn, en aan mijn reden om voor sterrenkunde te kiezen."

Bij het Paranal Observatorium zijn er 330 heldere nachten per jaar. Dankzij de technologie, medewerkers en de goede omstandigheden is de VLT het productiefste observatorium ter wereld. 

Nicolas Blind heeft deze foto ingediend voor de 'Your ESO Pictures' Flickr-groep. De beste foto’s in deze Flickr-groep worden geselecteerd voor onze populaire Foto van de Week-serie, of voor onze galerij.


2 juni 2014

Omhuld door sterren

De vierde Unit Telescope (UT4), die onderdeel is van ESO's Very Large Telescope (VLT) op het Paranal Observatorium, wordt omlijst door de gloed van de ondergaande maan en de hemel die hij nacht na nacht bestudeert.

Dit majestueuze apparaat staat op een hoogte van 2635 meter boven de zeespiegel op Cerro Paranal. Paranal is 's werelds meest geavanceerde optische observatorium en ESO's vlaggenschip met een verscheidenheid aan telescopen.

UT4, ook wel bekend als Yepun (Venus), is één van de vier telescopen waar de VLT uit bestaat. Samen met hun vier begeleiders, de Auxiliary Telescopes, vormen ze de supergevoelige Very Large Telescope Interferometer (VLTI). De UT4 is gehuisvest in een gebouw waarin de temperatuur nauwkeurig geregeld wordt, en hij gebruikt zijn ongelooflijk precieze 8,2-meter spiegel om de sterrenhemel af te tasten en de mysteries van het heelal te ontrafelen.

De andere drie telescopen heten Antu (Zon), Kueyen (Maan), en Melipal (zuiderkuis). Deze namen gebruiken de Mapuche die zo'n 500 kilometer ten zuiden van Santiago leven.

Deze foto is gemaakt door fotograaf John Colosimo. Hij slaagt erin de schoonheid, de complexiteit en de eenzame ligging van de Unit Telescope vast te leggen.

Link
John Colosimo's foto op Flickr

 

Vertaling: Peter Middelkoop


26 mei 2014

Een sterrenstroom boven Paranal

De lucht boven Paranal in Noord-Chili is een echte traktatie voor de ESO Photo Ambassadors die voortdurend experimenteren met nieuwe technieken om het unieke, dorre landschap en de beste sterrenkundige faciliteiten vast te leggen op frappante foto's.

In dit geval heeft Gianluca Lombardi verschillende opnamen met een lange belichtingstijd gecombineerd tot dit prachtige resultaat. Lombardi heeft de bewegende Very Large Telescope (VLT) en haar hulptelescopen vastgelegd als wazige glimpen onder een stroom van sterren. Deze sterren trekken door hun schijnbare beweging uitgesmeerde lichtpaden langs de hemel terwijl de aarde draait.

De VLT is ESO's vlaggenschip. Het is één van de meest productieve telescopen ter wereld, en het meest geavanceerde optische instrument ooit gemaakt.

 

Vertaling: Peter Middelkoop


19 mei 2014

Groot en groter

Een kleine menigte verzamelt zich op ESO's Paranal Observatorium in Chili om de nacht in te luiden. Voor de meesten markeert de zonsondergang het einde van een werkdag - en tijd voor rust. Maar niet hier; 's nachts wordt het echte werk gedaan, met een heldere nachtelijke hemel als werkplek.

Het publiek oogt klein ten opzichte van de telescopen aan hun linkerkant. In deze koepels huizen de vier 1,8-meter diameter Auxiliary Telescopes die deel uitmaken van de Very Large Telescope (VLT). De echte reus staat uiterst links in beeld. Naast de VLT Unit Telescope lijken de mensen wel mieren. De VLT heeft vier van deze 8,2-meter telescopen. Ze behoren tot de grootste telescopen ter wereld.

Het kan altijd groter: vroeg in het decennium 2020 zal de European Extremely Large Telescope (E-ELT) het licht zien. Zijn spiegel wordt maar liefst 39 meter in diameter! Ook in de toekomst zal ESO steeds grotere en betere ogen op de hemel richten.

Vertaling: Peter Middelkoop


12 mei 2014

Stersporen boven de cactussen in de Atacama-woestijn

Deze prachtige foto, genomen in de Atacama-woestijn in Chili, laat de stersporen over de zuidelijke hemelpool zien boven een landschap dat wordt gedomineerd door cactussen. De stersporen tonen het pad dat de sterren afleggen terwijl de aarde langzaam om zijn as draait. De foto is genomen met een lange sluitertijd.

Een diepere foto is over de prachtige stersporen heengelegd, en daardoor zijn er nog meer zwakkere sterren te zien en, net boven de horizon, de zuidelijke Melkweg, met donkere stofgebieden en de kenmerkende rozige gloed van de Carinanevel. Meer naar rechts zien we de satellietstelsels van de Melkweg, de Grote (midden boven) en de Kleine (rechtsonder) Maghellaense Wolken.


5 mei 2014

Planeten op een lijn boven La Silla

De zonsondergang bij La Silla - een van ESO's observatielocaties in Chili - creëert een vurig oranje gloed langs de horizon.

Dit beeld, gemaakt door David Jones in juni 2013, toont drie planeten op een lijn boven de ESO-telescopen. Het trio dat links van het midden zichtbaar is, bestaat uit Jupiter (linksonder, bijna onzichtbaar in het oranje van de zonsondergang), Venus (in het midden) en Mercurius (rechtsboven) - zie ook de gelabelde afbeelding.

Uitlijningen als deze gebeuren maar eens in de paar jaar, wat het een echte traktatie voor fotografen en astronomen maakt. Wanneer er drie (of meer) hemelobjecten zoals hier op een lijn aan de hemel staan, wordt het een syzygy genoemd. Bekijk ook deze syzygy, met bijna dezelfde scène (van mei 2013).

"Dit beeld werd geschoten tijdens vijf nachten van waarnemingen met de 3,6-meter New Technology Telescope op La Silla, en s ik had zeer veel geluk dat mij waarneemtijd werd gegund precies op het juiste moment om de foto te maken," vertelt fotograaf Dave Jones. "De nauwe clustering van de drie planeten duurde slechts een week ofzo, en de volgende keer dat zoiets zal gebeuren is rond 2026, dus het is inderdaad een gelukstreffer!"

Gelokaliseerd op een van de droogste plekken op aarde, aan de rand van de Atacama-woestijn in Chili, zijn de atmosferische omstandigheden zo stabiel dat ze een kristalhelder uitzicht op onze nachtelijke hemel bieden. Dit beeld is eigenlijk een combinatie van twee foto's met verschillende belichtingen, wat voor een gedetailleerde weergave zorgt als de zon begint te zakken.

Links:

Vertaling:
Teun van Vijfeijken


21 april 2014

Vrachtbeesten

Vele handen maken licht werk. In dit geval is het gezegde "vele wielen maken licht werk" waarschijnlijk toepasselijker. Op deze foto zijn de ALMA-transporters Otto en zijn compagnon Lore. te zien. Otto en Lore zijn verantwoordelijk voor het transport van de ALMA-antennes naar de Chajnantor-hoogvlakte, op 5000 meter hoogte in Noord-Chili. Na de plaatsing van de antennes hebben de twee voertuigen de extra taak om ze te verplaatsen volgens de wensen van de wetenschappers. Otto is in deze video in actie te zien.

Deze twee krachtige beesten zijn het ultieme voorbeeld van aangepaste voertuigen. Ze zijn speciaal ontworpen voor ESO door het Duitse Scheuerle Fahrzeugfabrik, dat indrukwekkende transporten op zijn naam heeft staan. Zo heeft deze fabrikant de Antares-raket verplaatst en een olieplatform dat een ontzagwekkende 15.000 ton woog!

Deze transporters zijn identiek afgezien van de kleur van de relingen op de voertuigen. Otto heeft rode relingen, zoals te zien is op de foto, en Lore is te herkennen aan zijn groene relingen. Elk voertuig heeft twee dieselmotoren van 700 PK, dus 1400 PK in totaal. Beide voertuigen kunnen ook van afstand worden bestuurd, waardoor de bestuurders goed zicht hebben wanneer ze de antennes op de millimeter nauwkeurig moeten positioneren. 

De ALMA-transporters zijn zo essentieel voor de ALMA-faciliteit dat ze bijna kunnen worden gezien  als onderdeel van de telescoop. Zonder de twee voertuigen zijn de bouw, het gebruik en het onderhoud van de telescoop niet mogelijk. 

Deze foto is gemaakt door José Velásquez.


14 april 2014

La Silla poseert voor een Ultra HD-fotoshoot

Op deze Ultra High Definition-foto is de 3,58-meter New Technology Telescope (NTT) omgeven door een sluier van sterren. De foto werd gemaakt op de eerste avond van ESO's Ultra HD Expedition[1] bij het La Silla-observatorium, aan de rand van de Chileense Atacama-woestijn op 2400 meter hoogte.

De majestueuze koepel ligt mooi op een lijn met het centrale gebied van de Melkweg. Dit gebied ontneemt ons het zicht op het Melkwegcentrum. De opvallende achthoekige behuizing van de NTT tekent zich scherp af tegen de glinsterende kosmos, en lijkt klaar om de Melkweg erboven te verslinden. Na zijn voltooiing in 1989 werd deze telescoopbehuizing beschouwd als een een technologische doorbraak.

Links van de Melkweg is de heldere oranje ster Antares zichtbaar in het hart van Schorpioen (Scorpius). De heldere stip linksboven Antares is Saturnus. De sterren Alpha Centauri en Beta Centauri gloeien rechtsboven in beeld. Het Zuiderkruis (Crux) en de donkere Kolenzaknevel zijn zichtbaar boven deze sterren.

La Silla werd in 1969 ingewijd en was het eerste observatorium van ESO. De NTT was de eerste telescoop ter wereld met een computergestuurde hoofdspiegel, en baande daarmee de weg voor nieuwe technieken en ontwerpen, zoals die van ESO's Very Large Telescope.

Noot
[1] Het team bestaat uit ESO's videograaf Herbert Zodet, en drie ESO Photo Ambassadeurs: Yuri Beletsky, Christoph Malin en Babak Tafreshi. Hun blog vind je hier en informatie over technologiepartners van de expeditie vind je hier.

Vertaling: Peter Middelkoop


17 maart 2014

Een melkachtige boog boven Paranal

Alweer een heldere nacht op ESO's Paranal Observatory in Chili: perfect om achterover te leunen en te genieten van het aanzicht van ons sterrenstelsel, de Melkweg. Velen van ons die in overvolle, door licht vervuilde steden leven zien ons kosmische thuis nooit in zo'n detail.

We weten nu dat dit prachtige uitzicht ons eigen sterrenstelsel is, maar de oude Grieken dachten dat het het werk van de goden was. Hun legenden vertelt dat deze bewolkte streep langs de hemel de moedermelk van was Hera, de vrouw van Zeus. Aan de Oude Grieken danken we ook de naam 'Melkweg'. De Hellenistische zin Γαλαξίας κύκλος, uitgesproken als galaxias kyklos, betekent 'melkachtige cirkel' en is de basis voor onze moderne naam.

Deze foto is gemaakt door ESO Photo Ambassador Gabriel Brammer. Een astronoom die Paranal bezoekt staat aan de rechterkant van dit beeld te genieten van het uitzicht.

Vertaling:
Teun van Vijfeijken


10 maart 2014

Rosetta’s komeet ontwaakt

Op 20 januari 2014 ontwaakte ESA's ruimtesonde Rosetta uit een lange winterslaap in de diepe ruimte, klaar voor de nadering van haar doel: komeet 67P/Churyumov-Gerasimenko (67P/CG).

Vanaf de aarde gezien is de komeet net achter de zon vandaan gekomen. Op 28 februari werd hij met ESO's Very Large Telescope (VLT) vanuit het Paranal Observatorium in Chili waargenomen. ESO en ESA werken samen bij het observeren van de komeet vanaf de aarde. Deze waarnemingen dienen ter voorbereiding op de ontmoeting tussen Rosetta en de komeet in augustus van dit jaar (zie potw1403a).

Deze nieuwe afbeelding en de volgende worden door ESA gebruikt om Rosetta's navigatie te verfijnen én om te bepalen hoeveel stof de komeet loslaat. De afbeelding links is gemaakt door verschillende beelden te combineren waardoor de achtergrondsterren zichtbaar zijn. Vervolgens zijn die afzonderlijke beelden verschoven om voor de beweging van de komeet te compenseren. De komeet is nu zichtbaar als een kleine stip op één van de sterpaden (in het midden van de cirkel). De afbeelding rechts toont alleen de komeet door weglating van de sterpaden.

Dit nieuwe beeld laat zien dat de komeet feller wordt, een teken dat het ijs in de kern opwarmt en begint te verdampen door het naderen van de zon. Net als ruimtesonde Rosetta ontwaakt de komeet zelf ook uit een winterslaap.

Links

Vertaling: Peter Middelkoop


3 maart 2014

ALMA personeel redt verdwaald vicuña jong

Hoog op de Chajnantor-hoogvlakte in de Chileense Andes, midden in een uitgestrekt woestijnlandschap ligt de Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA). Misschien verbaasd het je, maar zelfs in deze gortdroge regio leven verschillende wilde diersoorten. Zo nu en dan duiken ze op in de buurt van het observatorium. Het zuidelijker gelegen ESO-observatorium La Silla had onlangs bezoek van een Zuid-Amerikaanse grijze vos (potw1406a) en wilde paarden (potw1344a).

De meest recente en wel heel vertederende bezoeker van ALMA is dit vicuña kalfje dat op 16 februari 2014 door ALMA-werknemers werd gevonden. Het verzwakte beestje was maar een paar weken oud en raakte, achtervolgd door vossen, uit het zicht van de kudde.

Na een paar mislukte pogingen om het jong terug te brengen naar zijn kudde, besloten de medewerkers het dier naar het Wildlife Rescue and Rehabilitation Center van de Universiteit van Antofagasta te brengen. Daar wordt hij goed verzorgd zodat hij over ongeveer een jaar gezond en wel kan worden vrijgelaten op de hoogvlakten van het Andes-gebergte.

 

Vertaling: Peter Middelkoop


24 februari 2014

De rondingen van ESO's hoofdkwartier

In dit opvallende, van alle kleur ontdane infraroodbeeld contrasteren de ronde vormen van ESO's hoofdkwartier met de ijzige natuurlijke schoonheid van de omringende bomen. De rondingen op deze foto zij veroorzaakt door de groothoeklens van de fotograaf. De lens vervormt het beeld, waardoor het gebouw het bleke gebladerte en de hemel omkadert. De boomkronen zijn helder doordat ze het infrarode licht reflecteren, en de bleke, witte gloed wordt veroorzaakt door een correctie in de witbalans die is toegepast op het gebladerte.  

De exacte rondingen van beton, glas en staal doen vermoeden dat het ESO hoofdkantoor een eigenaardige structuur kent. In een artikel in ESO's The Messenger uit 1981 werd het gebouw beschreven als "Een soort labyrint dat ook wordt gebruikt om de intelligentie van ratten te onderzoeken." Gelukkig zijn mensen gemiddeld slimmer dan ratten, zoals de schrijver al snel opmerkt. "Tot dusver heeft het niet tot echte problemen geleid."

De foto is gemaakt door ESO IT-specialist Dirk Essl.

Credit: D. Essl (www.essl.de)/ESO

 

Vertaling: Peter Middelkoop


17 februari 2014

VST kiekt Gaia op weg naar een miljard sterren

Dit zijn nieuwe beelden van ESO's Very Large Telescope Survey Telescope (VST) waarop ESA's ruimtevaartuig Gaia zichtbaar is op zo'n 1,5 miljoen kilometer afstand.

De Gaia-satelliet werd gelanceerd op donderdag 19 december 2013, en heeft als doel in de komende 5 jaar een 3D-kaart van ons melkwegstelsel te maken. Dit is een eeuwenoud streven van de mens, en Gaia zal ons begrip van onze stellaire omgeving naar een hoger niveau tillen. Hij zal zeer nauwkeurige metingen doen van de positie en beweging van ongeveer een miljard sterren om het ontstaan, de samenstelling en de evolutie van de Melkweg te onderzoeken.

Deze nieuwe waarnemingen zijn het resultaat van een nauwe samenwerking tussen ESA en ESO om het ruimtevaartuig vanaf de grond te volgen. Gaia is het meest accurate astrometrische apparaat ooit gebouwd, maar zijn observaties zijn pas bruikbaar als het exact bekend is waar de satelliet zich in het heelal bevindt. De enige manier om de snelheid en positie van het ruimtevaartuig met een zeer hoge precisie te achterhalen is door dagelijks waarnemingen te doen vanaf de grond. Dit kan met met behulp van telescopen als ESO's VST volgens een methode die bekend staat als Ground-Based Optical Tracking, of GBOT.

De VST is een state-of-the-art 2,6-meter telescoop voorzien van een 268-megapixel CCD-camera, genaamd OmegaCAM, met een beeldveld van vier keer de oppervlakte van de volle maan. De VST maakte deze beelden met behulp OmegaCAM op 23 januari 2014 ongeveer 6,5 minuten na elkaar. In de rode cirkel is Gaia duidelijk zichtbaar als een klein lichtpuntje bewegend tegen een achtergrond van sterren. Gaia is op deze foto's een miljoen keer lichtzwakker dan met het blote oog waarneembaar is.

De VST deed in december 2013 ook al een Gaia-waarneming kort na de lancering. De satelliet is daarmee een van de meest dichtbije objecten ooit door de VST waargenomen. Gaia verscheen precies op de verwachte locatie: het bewijs van een succesvolle samenwerking tussen grond- en ruimtegebaseerde astronomie!

Links

Vertaling: Peter Middelkoop


10 februari 2014

De fantastische meneer Vos

Zelfs onder de zwaarste omstandigheden, zoals aan de rand van de hete, droge Atacama-woestijn, is er een mogelijkheid tot overleven. Deze taaie Zuid-Amerikaanse grijze vos is net wakker en rekt zich op zijn gemak uit. Hij is vooral in de koele nacht actief; een verademing vergeleken met de extreem hoge temperaturen onder de Chileense zon.

Op de achtergrond nog een teken van leven: de witte koepel beschermt de Zwitserse 1,2-meter Leonhard Euler Telescoop tegen diezelfde barre omstandigheden. Als de lucht boven ESO's La Silla observatorium langzaam donker kleurt, dan verschijnt nog een bekende nachtelijke levensvorm: de astronoom ontwaakt, rekt zich uit en maakt zich klaar om met behulp van zoemende en snorrende technologie de hemel af te speuren.

ESO Photo Ambassador Malte Tewes stuurde deze foto naar de 'Your ESO Pictures Flickr group'. De foto's uit deze Flickr-group worden beoordeeld en de beste foto's worden geselecteerd en opgenomen in onze populaire Foto van de Week-serie, of in onze fotogalerij.

Links

Vertaling: Peter Middelkoop


  1 | 2 Volgende »
Resultaat 1 to 20 of 24
Bookmark and Share

Bekijk ook