Silvie's Dagboek

[ Home | Living in Germany | Diving | Climbing | Hiking | Parachuting | South Africa | Garda | The 321 Party | Links ]

Om snel naar een bepaalde datum te gaan: klik in de kalender op de datum die je wilt lezen.
(Verjaardagen in donkerrood.)

OKTOBER 2001
1
2
3 Rob
4
5
6
7 We hebben het gedaan!
8 Opa H
9 Buluitreiking Evelien.
10 De eerste les.
11 zwemtijd 1.26u. Roy vd B
12
13 Een leuk museum.
14
15
16 Spiderman.
17
18
19
20 Bianca V
21 Voorlopig niet klimmen.
22
23 zwemtijd 1.14u.
24
25
26 Roy en Silvie naar NL.
27 Uit in Uden.
28 Roy naar Z-Africa, Feestje bij Jorg. Jorg
29
30
31

Week 9 in Duitsland

Deze week in Nederland:

Zondag 7 oktober: We hebben het gedaan!

Om 6.00u gaat de wekker. Vandaag is de grote dag: vandaag gaan we het voor het eerst doen. Ik ben wel zenuwachtig. Dat weet ik omdat ik een beetje hoofdpijn heb, maar ik voel me verder verdacht rustig. Ik weet gewoon niet wat ik me er bij voor moet stellen, maar ik verwacht dat ik op het moment surpreme errug bang zal zijn. Om 8.00u zijn we in München om de anderen op te halen. Ricardo is helemaal dol van blijdschap en is me soms een beetje te veel (voor zo vroeg in de (zondag)ochtend) en ook Elena en Mara (Italiaans) zijn druk aan het kwebbelen. Ze zijn aan het beslissen wie er het eerst mag en dat wordt Ricardo, want die kan echt niet langer wachten (en wij ook niet). Als we aankomen, wordt door de instructeurs besloten dat Roy en ik als eerste moeten. Dat was behoorlijk onverwacht, ik dacht nog wel even tijd te hebben om me geestelijk voor te bereiden, maar misschien is het ook wel beter zo. We krijgen een erg dun pakje aan voor over onze kleren. Ik had wel een dikker pak verwacht, want het zal toch wel redelijk koud zijn. "Ja", zegt de instructeur, "het is daar inderdaad wel koud, maar door de adrenaline voel je daar niks van." OK dan. Na de instructies, kruipen we in een vliegtuigje. Het is er superkrap: als we met z'n vijven zitten (de piloot is de enige die op een stoeltje zit), kunnen we de vloer niet meer zien. De take-off verloopt heel soepel en de rest van de vlucht ook. Ik vraag me af of ik nu zenuwachtig moet worden, of dat ik wacht tot het moment waarop we uit het vliegtuig hangen. Onze instructeurs slapen, de piloot waarschijnlijk niet, maar die kan ik niet zien, omdat ik me niet verder om kan draaien. De deur gaat open en Roy is al snel weg. Meteen daarna schuiven wij door naar de deur en wij vallen er ook uit. Oeps, dat was het al. Geen tijd om bang te zijn en de vrije val is ook niet eng. Al erg snel heb ik door waar onder is en daar gaan we. Wauw! Hihi... Sjeezis, dit gaat wel snel. Maar het is kei leuk! Dan gaat de parachute open en ik mag meehelpen met sturen. Soms draaien we zo lang dat ik er kriebels van krijg in mijn buik. Gelukkig vind ik dat wel een geinig gevoel. Na een tijdje zijn we bijna beneden. Bij de landing moet ik mijn benen omhoog houden. De instructeur doet dus al het landings-werk en ik ben erg benieuwd hoe we gaan landen, want nu we zo'n twee meter boven de grond hangen, hebben we nog een behoorlijke snelheid, die lopend niet bij te houden is. Glijdend op mijn kont kom ik tot stilstand, hihi. Het gras is gelukkig zacht, maar het is ook nat (maar gelukkig niet zo nat en modderig als een stukje verder opzij). Het was kort, maar superleuk. Na ons gaan Elena en Mara, Ricardo mag als laatste. Hij besluit om zijn sprong op video vast te leggen, wat er allemaal erg leuk uitzag. En hier kun je de foto's van het parachutespringen bekijken.
Helemaal voldaan gaan we nog wat eten en 's avonds gaan we naar de film (Bridget Jones: Schokolade zum Früstück, zoals ze dat hier noemen).

Week 10 in Duitsland

Deze week in Nederland: Eef en Erik krijgen een konijntje.
Feestje bij Olga en Roy.

Woensdag 10 oktober: De eerste les

Om 18.30u begint mijn eerste les Duits. Na een beetje voorstellen enzo begint het dan echt en dan bedoel ik ook echt. Het gaat al meteen over vanalles en nog wat, met allerlei termen waarvan ik nog nooit of erg vaag van gehoord heb. Omdat ik nog niet bekend ben met termen, zoals Deklination, Partizip Perfect of Vorsilben, duurt het vaak even voordat ik weet waar onze leraar het over heeft. Ik zal me voor de volgende les beter voorbereiden.

Zaterdag 13 oktober: Een leuk museum

Vandaag gaan we naar het Mensch und Natur Museum in München. Dit is echt een leuk museum. Het museum is veelzijdig: over de werking van hersenen, de geschiedenis van de aarde (met een enorme schedel van een grote dino), het heelal (incl. extra uitleg van Roy, maar ik weet zelf natuurlijk ook al veel van de sterren enzo.) en nog veel meer. En je mag hier zelf ook veel uitproberen en dat vind ik altijd wel leuk. Ze hadden er ook een fototentoonstelling van de mooiste natuurfoto's, dan krijg ik meteen weer zin om op reis te gaan.

Week 11 in Duitsland

Deze week in Nederland: Opa H. wordt 85.

Dinsdag 16 oktober: Spiderman

OK, ik weet het, de vorige keer kwam ik niet hoger dan een meter, maar ik wil het nog een keer proberen. Een paar van Roy's vriendjes gaan klimmen en wij gaan een keertje mee. De klimwand is vlak bij het werk van Roy, dus da's handig. Een paar klimmers hebben hun eigen klimspullen (touw, harnas, schoenen) en die mogen wij dan ook gebruiken. Bij het uitzetten van het parcours begin ik hevig te twijfelen en besluit ik dat dit niet mijn sport is. Ik mag weer eens als eerste en krijg het harnas en de klimschoenen van Ricardo. Na een paar stapjes ben ik al over mijn persoonlijk record en dat voelt goed. Even later kijk ik naar beneden, en dat voelt minder (AAH, hoog. Maar ik moet niet zeuren over hoogtevrees: ik ben laatst nog uit een vliegtuig gesprongen). Ik klim nog een stukje verder, maar ik ben nu al erg moe en mijn handen en vooral mijn benen trillen. Ik vind dat ik hoog genoeg ben gegaan, voor de eerste klim en zeg dat ik weer naar beneden wil. Maar Chris (die me beneden vast heeft) vindt dat ik nog wel verder kan. Nog een klein stukje dan. Ik ben nu op ong. 8m. en dat is voor mij al best hoog. Bovendien zit er een trilling in mijn been, waardoor de muur flink op en neer stuitert. Dan mag ik eindelijk naar beneden. Na een paar anderen, is Roy aan de beurt. Hij waarschuwt nog even dat hij al een keer heeft geklommen, maar dat dat al weer 10 jaar geleden is en dat ie niet echt in vorm is (hij is pas weer begonnen met badmintonnen), maar dan moet ie het toch echt laten zien. Roy -the Spiderman- sprint naar boven. Iedereen slaat verstelt: dat was wel heeeeel erg snel en daarom mag ie meteen nog maar een keer.
Hierna wordt er een nieuwe route uitgezet. Ik klim dit keer wel tot boven (ik voel me nu iets zekerder en ik heb gemerkt dat het minder zwaar is, als je sneller gaat). Roy neemt als enige de hele moeilijke route op dit deel van de wand en haalt het ook. Daarna besluiten we dat we dit vaker gaan doen. Zaterdag gaan we onze eigen spullen kopen.

Zondag 21 oktober: Voorlopig niet klimmen

Gisteren hebben we dus onze eigen klimspullen gekocht en vandaag willen we ze gaan testen. We lopen van het ESO terrrein (waar Roy werkt) naar het Max Plancks terrein (waar de klimmuur staat), maar de poort blijkt te zijn gesloten. Dit is gedaan vanwege extra veiligheid na de aanslagen in Amerika. Wanneer we via de hoofdingang het terrein op willen komen, moeten we natuurlijk zeggen wat we gaan doen. En jammer genoeg kunnen ze het niet toestaan om ons te laten klimmen als wij niet kunnen laten zien dat we verzekerd zijn, en dat kunnen we natuurlijk niet. Dus we kunnen weer terug. We moeten dus wachten tot ze het weer veilig genoeg vinden om de poort weer te openen, of (nog beter) om ons te verzekeren. Op internet ga ik dan ook meteen zoeken waar we ons hiervoor aan kunnen melden. Als alle formulieren zijn ingevuld kom ik er achter dat zo'n lidmaatschap voor een vol kalenderjaar geldt (dus t/m december). We zullen dus moeten wachten tot januari...

Week 12 in Duitsland

Deze week in Nederland: Riky's vijfde chemokuur.