Dzięki użyciu instrumentu MUSE zainstalowanego na Bardzo Dużym Teleskopie (VLT)
astronomowie uzyskali najlepszy jak do tej pory trójwymiarowy obraz najdalszych zakątków Wszechświata.
27-godzinne obserwacje obszaru w Głębokim Południowym Polu Hubble'a (HDFS)
ujawniły odległości, ruchy
i inne właściwości wielu więcej galaktyk niż dotychczas obserwowano w tym obszarze nieba.
Sięgają one dalej niż Hubble i ukazują wcześniej nieobserwowane obiekty.
To jest ESOcast!
Najnowsze badania naukowe oraz codzienna praca w ESO, Europejskim Obserwatorium Południowym.
Długotrwałe obserwacje pozwoliły uzyskać głębokie obrazy, ukazujące wczesny Wszechświat.
Najsłynniejsze z nich to Głębokie Pole Hubble'a (HDF), obserwacje z 1995 roku,
które szybko zmieniły nasze poglądy o młodym Wszechświecie.
Dwa lata później podobnych obserwacji dokonano na niebie południowym - Głębokie Południowe Pole Hubble (HDFS).
Obrazy te jednak nie udzieliły wszystkich odpowiedzi.
By dowiedzieć się więcej, astronomowie musieli wówczas przyglądać się każdej galaktyce za pomocą innych urządzeń -
by rozdzielić światło na barwy składowe i mierzyć ich odległości i cechy.
Było to długotrwałe i żmudne zadanie.
Teraz jednak nowe urządzenie MUSE potrafi za jednym razem dokonać tego samego dla całej serii obiektów w polu widzenia -
w dodatku o wiele szybciej.
Jednym z pierwszych zadań MUSE było długie wpatrywanie się w Głębokie Południowe Pole Hubble'a (HDFS) -
zaś jego wyniki przerosły wszystkie oczekiwania.
Nawet przy znacznie krótszym czasie ekspozycji niż w przypadku Hubble'a,
MUSE ujawnił ponad 20 bardzo słabych obiektów których Hubble nie zaobserwował.
Dane instrumentu MUSE zawierają spektra każdego piksela (punktu) obrazu
- razem około 90 tysięcy -
informujące astronomów o odległości, składzie i ruchu wewnątrz setek odległych galaktyk.
Zamiast pojedynczego obrazu, MUSE generuje stos tysięcy obrazów,
każdy ukazujący widok w innej barwie.
Nowe obserwacje pozwoliły naukowcom zmierzyć odległości 189 galaktyk w tym obszarze nieba.
Na zdjęciu są one oznaczone kolorowymi symbolami na zdjęciu.
Kolory wskazują jak daleko znajdują się galaktyki -
niebieskie i zielone są względnie blisko zaś różowe i fioletowe są bardzo odległe.
Obserwujemy je kiedy Wszechświat był jeszcze bardzo młody.
Trójkąty to obiekty tak słabe, że nie udało się ich dostrzec na zdjęciach Hubble'a -
ale wykryto za pomocą MUSE.
Dla bliżej położonych galaktyk, MUSE potrafi nawet obserwować ich rotację,
oraz jak ich właściwości zmieniają się zależnie od miejsca.
Podczas przetwarzania trójwymiarowego w MUSE
jedna strona wirującej galaktyki pojawia się przez drugą
gdyż jedna strona zbliża się zaś druga oddala.
Efekt Dopplera przesuwa światło w stronę niebieskiego lub czerwonego końca spektrum.
Ukazane zostały możliwości MUSE w zakresie badania odległego Wszechświata.
Teraz astronomowie będą mogli badać tysiące galaktyk
oraz odkrywać nowe niezmiernie słabe i odległe galaktyki.
Te "niemowlęta" - obserwowane takie jakimi były ponad 10 miliardów lat temu -
stopniowo rosły by stać się galaktykami takimi jak Droga Mleczna którą obserwujemy dziś.
Badanie galaktyk w tak młodym wieku zapewnia nieoceniony wkład w zrozumienie ewolucji galaktyk.
Transkrypcja: ESO; tłumaczenie: Mariusz Herbich.