Здраво и добредојдовте во ESOcast.
Фаќање и снимање на светлина од небото отсекогаш бил важен аспект на астрономијата.
Во оваа епизода, ние ќе ја истражиме историјата на сензорите
кои се користеле за проучување на вселената во текот на вековите.
Првиот астрономски "детектор", се разбира, беше голо човечко око.
Од почетокот на 17 век почнавме да користиме алатка за видиме помалку видливи и подалечни ѕвезди:
телескопот.
Еден од првите астрономи кои го користел телескопот бил Галилео Галилеј во 1609.
Меѓу многу други работи, тој ги открил четирите најголеми месечини на Јупитер,
кои засекогаш го променија нашиот поглед кон нашето место во вселената.
Но, со цел да ги сними она што го видоа преку телескоп,
Галилео и астрономите по него мораа да се задоволат со пенкало и хартија.
Тие мораа да го нацртаат тоа што го гледаа.
Околу 230 години подоцна, во средината на 19 век, оваа зависноста од човечкото око конечно заврши.
Наместо тоа, астрономите започнале да го користат фотографски плочи за откривање на светлината од небесните тела.
Сега овие имаа неколку предности.
За почеток, фотографските плочи можат да бидат изложени со часови во еден наврат,
овозможувајќи им на астрономите да откријат многу побледи објекти отколку од она што можеше да се види со голо око.
И, за прв пат, астрономите имаа верни слика од ноќното небо, наместо само скица.
Но, иако беа голем напредок во однос на окото, фотографските плочи беа далеку од совршени.
И така, потрага за поголема чувствителност продолжи ...
Со напредокот на технологијата, на крајот, електроника стана дел од приказната.
Фотоумножувачки вакуумски цевки станаа достапни во 1930-тите.
Тие го конвертираат дојдовниот фотон во електрон,
која потоа постојано се умножува со цел да создаде лесно мерлива електрична струја.
Фотоумножувачите сега беа за десет пати почувствителни од фотографските плочи.
Но, тие беа тешки за користење, во суштина беа камера со еден пиксел.
Сепак, се се смени со пронаоѓањето на дигиталните слики во 1970-тите.
Уреди за вклучено полнење или CCD, се полупроводници кои се исклучително чувствителни на светлина .
Тие се состојат од тенок слој од силициум поделен на милион мали коцки,
секој претставува елемент на сликата, или пиксел.
Научниците и инженерите на ЕЅО помогнаа во проширување на границите на чувствителност и големината на CCD.
Сега на почетокот, CCD беа навистина навистина мали.
Со текот на времето, тие станаа поголеми, како овој, а денес може да бидат големи како 9000 на 9000 пиксели,
тоа е вкупно 81 мегапиксели!
А, од овие огромни CCD дури може да се направи и мозаик кој може да служи како камера со милијарда пиксели.
Ова не е крајот на патот, се разбира.
Како технологијата продолжува да се развива, можеме да се надеваме на нови детектори
дека ќе бидат уште подобри во фаќање на слаба светлина од вселената.
Ова е д-р Џеј, одјавувајќи се од ESOcast. Придружете ни се повторно следниот пат за уште една вселенска авантура.
Транскрипција од страна на ЕСО; Превод од Андреј Стојчевски.