Merhaba, ESOcast'e hoş geldiniz.
Göklerden gelen ışığın yakalanması ve kaydedilmesi her zaman astronominin zorunlu bir unsuru olmuştur.
Bu bölümde, yüzyıllardır evren araştırmalarında
kullanılan sensörlerin tarihini inceleyeceğiz.
İlk astronomik "algılayıcı" tabii ki çıplak insan gözüydü.
Daha uzak ve daha sönük yıldızları görmemizi sağlayan bir aracı daha 17. yüzyılın başlarında kullanmaya başladık:
Bu teleskoptu.
Teleskopun ilk astronomik kullanımlarından biri Galileo Galilei tarafından 1609'da gerçekleştildi.
Diğer birçok şey dışında, bizim evrendeki yerimize dair bakışımızı sonsuza dek
değiştirecek olan Jüpiter'in dört büyük uydusunu keşfetti.
Ancak teleskoptan gördüklerini kaydetmek için
Galileo ve ondan sonra gelen astronomlar kalem ve kağıtla yetinmek zorundaydı.
Gördüklerini kaydetmek zorundaydılar.
Yaklaşık 230 yıl sonra, 19. yüzyılın ortalarında, insan gözüne olan bu bağımlılık sona erdi.
Onun yerine, astronomlar gök cisimlerinden gelen ışığı algılamak için fotoğraf plakları kullanmaya başladı.
Bunların bazı avantajları vardı.
Başlangıç olarak, fotoğraf plakları astronomlara gözle görülmesi mümkün olmayan
daha sönük cisimleri algılamalarını sağlamak için saatlerce pozlanabilir
Ve astronomlar ilk olarak bir çizim yerine gece gökyüzünün doğru bir görüntüsünü elde etti.
Ancak, göz üzerine dev bir ilerleme olmasına rağmen, fotoğraf plakları mükemmellikten uzaktı.
ve sonrasında, daha iyi bir hassasiyet için arayış devam etti...
Teknoloji yeterince geliştikçe, elektronik, resme giriş yaptı.
Fotoçoklayıcı vakum tüpleri 1930'lu yıllarda kullanıma girdi.
Bunlar gelen fotonu daha sonra kolayca ölçülebilir
bir elektrik akımı oluşturmak için devamlı çoğaltılan bir elektrona çevirir.
Fotoçoklayıcılar, fotoğraf plaklarınınkinden yaklaşık on kat daha fazla duyarlılığa sahipti.
Ama aslında sadece tek piksellik bir kamera olmasından kullanımı hantaldı.
Ancak 1970'lerde dijital görüntülemenin gelmesiyle her şey değişti.
Yüklü çiftleşmiş aygıtlar ya da CCD'ler, ışığa aşırı duyarlı yarı iletkenlerdir.
Her biri bir fotoğraf elemanı yani piksel olarak tanımlanan milyonlarca minik karelere
ayrılmış olan ince bir silikon katmanı içerirler
ESO'daki bilim adamları ve mühendisler CCD'nin hassasiyet ve boyutunun sınırlarını zorlamaktadırlar.
Başlangıçta, CCD'ler gerçekten çok küçüktü.
Zaman geçtikçe, onlar da bunun gibi daha büyük hale geldi ve bugün 9000'e 9000 piksel kadar büyük olabiliyor.
Bu toplamda 81 megapiksel demek!
Ve bu dev CCD'ler bir milyon pikselden daha büyük kameraları oluşturmak için mozaik olarak birleşebiliyor.
Bu gidişatın sonu değil.
Teknoloji gelişmeye devam ettikçe, evrenden gelen sönük ışık çiselemelerini
yakalamada çok daha iyi olan gelecekteki algılayıcıları bekleyebiliriz
Ben Dr. J, ESOcast'e son veriyorum. Bir dahaki sefer başka bir kozmik macera için bize katılın.
Transkripsiyon: ESO; Çeviri: Görkem Koray Öz