Daleko na chilijskiej Pustyni Atakama należący do ESO Bardzo Duży Teleskop (VLT) stoi 2635 metrów nad poziomem morza.
Te cztery olbrzymie teleskopy posiadają jedne z największych na świecie zwierciadeł, zbierających miliardoletnie światło.
Aby zebrać tyle światła, ile to tylko możliwe, zwierciadła te muszą być nadzwyczaj odblaskowe.
Warstwa aluminium o grubości zaledwie 80 nanometrów pokrywa powierzchnię zwierciadła
— ponad 50 metrów kwadratowych szkła ceramicznego ZerodurⓇ.
Z biegiem czasu zwierciadła pokrywają się kurzem i innymi zanieczyszczeniami.
Aby utrzymać wysokiej jakości obrazy astronomiczne,
zwierciadła muszą być czyszczone, a ich aluminiowa powłoka regularnie wymieniana.
Ponowne napylanie to żmudna i pracochłonna procedura.
Najważniejsze jest, żeby zwierciadło nie zostało porysowane lub w jakikolwiek inny sposób uszkodzone.
Jeśli coś poszłoby nie tak, nie ma zapasowego zwierciadła!
Ośmiodniowa operacja rozpoczyna się od ostrożnego przewiezienia 23-tonowego zwierciadła do zakładu powlekania szkła.
Najpierw spód jest ręcznie czyszczony, by usunąć wszystkie oleje, cząstki i inne zanieczyszczenia.
Następnie zwierciadło jest przenoszone do czystego pomieszczenia na kolejną rundę czyszczenia,
aby zagwarantować, że ​​żadne duże zanieczyszczenia lub kurz nie pozostaną na jego powierzchni.
Później kwas usuwa aluminiową powłokę, odsłaniając prawdziwy bursztynowy kolor materiału pod spodem.
Po końcowym płukaniu i suszeniu zwierciadło jest przenoszone do komory próżniowej.
Po odessaniu powietrza plazma stymulowana polem elektrycznym kończy ostatni etap czyszczenia i suszenia powierzchni optycznej.
W końcu cząsteczki glinu są nanoszone na lustro, aby utworzyć cienką, nową, doskonale odbijającą powłokę.
Łącznie ważą tylko 12 gramów!
Końcowa kontrola sprawdza zdolność odbijającą.
Lustro jest następnie zwracane do VLT,
aby kontynuować robienie jednych z najbardziej niezwykłych obserwacji w historii.
Transkrypcja ESO; tłumaczenie Paulina Karczmarek