To najlepsza praca jaką dotąd miałem w swoim życiu.
Wydarzyło się prawie wszystko z olbrzymiego zakresu zadań, z którymi musiałem się zmierzyć.
Kiedy przybyłem do ESO, przez cztery lata zasiadałem w Radzie ESO
i myślałem, że dość dobrze wiem jak funkcjonuje.
Cóż, nie wiedziałem.
I tak dowiedziałem, że robimy znacznie więcej, niż sądziłem.
Miałem do czynienia z wieloma interesującymi rzeczami do zrobienia i było to niezwykle mobilizujące doświadczenie,
ponieważ człowiek nagle zyskuje możliwość włączenia nauki w szerszą społeczność,
może próbować przekonać polityków wysokiego szczebla do wspierania nauki, astronomii, ESO.
Poznaje się bardzo, bardzo interesujących ludzi z całego świata,
jest się zaangażowanym w sprawy, o udziale w których nie byłem świadom, kiedy zacząłem studiować astronomię —
Nauczyłem się trochę więcej o zalewaniu betonu na wysokości 5000 tysięcy metrów.
Wszystko to jest bardzo ekscytujące.
Zadaniem ESO jest budowa i zarządzanie światowej klasy placówkami astronomicznymi i usprawnianie współpracy.
I to jest to, czym się zajmujemy.
ESO odgrywało ciekawą rolę w kształtowaniu astronomii już na początku swojego istnienia w latach 60-tych XX wieku,
jednak w ostatniej dekadzie znaczny rozwój programu ESO,
z najnowszymi placówkami,
modernizacją Paranal i wyposażeniem obserwatorium w przyrządy drugiej generacji,
rozpoczęcie funkcjonowania obserwatorium ALMA, 21 00:02:03,000 ---> 00:02:11,000 a obecnie budowa naprawdę przełomowego nowego teleskopu ELT,
wywarł wyraźny wpływ na sposób, w jaki działa współczesna astronomia i jak będzie funkcjonować w przyszłości.
Rozwój ESO, obejmujący współpracę z 15 państwami, z kolejnymi w planie,
wraz z długoterminową stabilnością budżetu oraz zdolnością planowania,
gdzie lekcje wyciągnięte z wcześniejszych placówek/urządzeń są wykorzystywane do budowy nowych,
pozwoliły ESO stać się, w co wierzę, wiodącą organizacją w światowej astronomii.
Na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat, astronomia uległa sporym przemianom i to na wiele sposobów.
Placówki obserwacyjne stały się znacznie potężniejsze,
czerpiąc korzyści z rozwoju technologii.
Jednocześnie jest wielu, wielu astronomów, i więcej pracy wykonywanej jest przy ważnych projektach,
niż było to może dziesięć lat temu.
To bardziej socjologiczna, również dość interesująca, zmiana,
częściowo wywoływana przez olbrzymi przepływ danych pochodzących z tych placówek.
Inną bardzo dostrzegalną zmianą w astronomii w ostatniej dekadzie
jest przywiązywanie coraz większej uwagi do poszukiwania egzoplanet,
planet orbitujących wokół innych gwiazd.
Nie tylko samo poszukiwanie, ale odnajdywanie spośród nich skalistych planet i zadawanie sobie pytań,
“Czy mają atmosfery?”,
“Czy możemy je obserwować?”,
“Czy są dowody na istnienie na nich wody, wody w stanie ciekłym?”,
“Czy znajdują się w obszarze, który nazywamy strefą zamieszkiwalną?”
i w rzeczy samej,
“Czy możliwe jest wykrycie pierwiastków w ich atmosferach, które zdradzają, lub są dowodem biologicznej aktywności
zwanej życiem?".
To dziedzina, która również przekracza naukę, ponieważ znajduje się w obszarze zainteresowania znacznej części społeczeństwa.
Wszyscy chcielibyśmy wiedzieć, “Czy gdzieś we Wszechświecie istnieje życie?”
Pytania z mediów społecznościowych
Na którą z planet chciałbyś się udać? — Michael Hall
Gdybym miał możliwość przyjrzeć się Marsowi na własne oczy, bardzo chciałbym się tam udać.
Czy w ramach najlepszych praktyk ESO wymienia się doświadczeniem, wiedzą z innymi dużymi projektami, takimi jak SKA
lub placówkami na biegunie południowym? — Eduardo Ros
ESO jest gotowe dzielić się wiedzą z innymi projektami, jeśli zostanie o to poproszone.
Mimo wszystko jesteśmy organizacją non-profit.
Jesteśmy finansowani przez kraje członkowskie z uiszczanych przez nie podatków,
i stąd, jeśli jest coś, czego uczymy,
raczej jeśli jest to wynik astronomiczny lub stosowana w praktyce inżynieria
lub któreś z tych bardziej praktycznych zagadnień typu: jak realizowane są działania w różnych krajach,
czy w bardzo odległych lokalizacjach,
jesteśmy dość chętni do pomocy.
Jednak muszą nas o to poprosić.
Czy zarządzanie ilością danych generowanych przez teleskopy staje się łatwiejsze
lub czy jest coś, czego potrzebuje ESO, aby znaleźć nowe sposoby, aby temu podołać? — Roberto Sanchez Alvarado
Jeśli spojrzeć na ogólny zakres nauk przyrodniczych,
są placówki, które generują to, co nazywane jest big data.
W odniesieniu do tego standardu, teleskopy ESO nie wytwarzają dużej ilości danych.
Wytwarzają sporą ilość, ale nie jest to gigantyczny potok, z którym trudno byłoby się uporać.
I z tego powodu, nie jest trudno je zrozumieć.
Przykładowo wykonujemy bardzo "głębokie" fotografie,
albo widma obiektów we Wszechświecie, które są bardzo, bardzo blade.
Zatem musimy korzystać z długich czasów ekspozycji,
łączyć wykonane pomiary
i następnie zapisywać na dysku powstały obraz lub widma.
To nie generuje petabajtów danych każdej nocy.
I w tym sensie, wszystko jest pod kontrolą.
Danych przybywa ale nie jest to znaczący skok, jak to ma miejsce w czymś, co jest nazywane big data.
Czy ELT będzie w stanie wykryć skład chemiczny atmosfer egzoplanet
i wykonać bezpośrednie zdjęcia egzoplanet, łącznie planetami o masie 1-1.5 masy Ziemi? — Adam Tużnik
Krótka odpowiedź brzmi tak.
To właśnie powód, dla którego budujemy ELT,
i to jest główna przyczyna, dlaczego musimy podjąć się —
budowy tak dużego zwierciadła.
To, co próbujemy zobaczyć, to światło odbite od gwiazdy macierzystej niewielkiej skały
planety podobnej do Ziemi.
To światło jest niesamowicie, znacznie słabsze niż światło gwiazdy.
Zatem to, co próbujemy zrobić, kiedy mamy gwiazdę i planetę
jeśli skonstruujesz większe zwierciadło, zyskujesz większe powiększenie, więc możesz odseparować drugi obiekt
blokujący światło gwiazdy,
a następnie łączyć wystarczająco długo, aby uzyskać wystarczająco odbite światło planety, celem uzyskania spektrum
i przyjrzenia się liniom, które być może powiedzą Ci, że jest tam metan lub ozon albo tlen.
Transkrypcja ESO, tłumaczenie -- MIrosław Wójcik