Foto van de Week 2014

21 april 2014

Vrachtbeesten

Vele handen maken licht werk. In dit geval is het gezegde "vele wielen maken licht werk" waarschijnlijk toepasselijker. Op deze foto is de ALMA-transporter Otto te zien. Otto en zijn compagnon Lore zijn verantwoordelijk voor het transport van de ALMA-antennes naar de Chajnantor-hoogvlakte, op 5000 meter hoogte in Noord-Chili. Na de plaatsing van de antennes hebben de twee voertuigen de extra taak om ze te verplaatsen volgens de wensen van de wetenschappers. Otto is in deze video in actie te zien.

Deze twee krachtige beesten zijn het ultieme voorbeeld van aangepaste voertuigen. Ze zijn speciaal ontworpen voor ESO door het Duitse Scheuerle Fahrzeugfabrik, dat indrukwekkende transporten op zijn naam heeft staan. Zo heeft deze fabrikant de Antares-raket verplaatst en een olieplatform dat een ontzagwekkende 15.000 ton woog!

Deze transporters zijn identiek afgezien van de kleur van de relingen op de voertuigen. Otto heeft rode relingen, zoals te zien is op de foto, en Lore is te herkennen aan zijn groene relingen. Elk voertuig heeft twee dieselmotoren van 700 PK, dus 1400 PK in totaal. Beide voertuigen kunnen ook van afstand worden bestuurd, waardoor de bestuurders goed zicht hebben wanneer ze de antennes op de millimeter nauwkeurig moeten positioneren. 

De ALMA-transporters zijn zo essentieel voor de ALMA-faciliteit dat ze bijna kunnen worden gezien  als onderdeel van de telescoop. Zonder de twee voertuigen zijn de bouw, het gebruik en het onderhoud van de telescoop niet mogelijk. 

Deze foto is gemaakt door José Velásquez.


14 april 2014

La Silla poseert voor een Ultra HD-fotoshoot

Op deze Ultra High Definition-foto is de 3,58-meter New Technology Telescope (NTT) omgeven door een sluier van sterren. De foto werd gemaakt op de eerste avond van ESO's Ultra HD Expedition [1] bij het La Silla-observatorium, aan de rand van de Chileense Atacama-woestijn op 2400 meter hoogte.

De majestueuze koepel ligt mooi op een lijn met het centrale gebied van de Melkweg. Dit gebied ontneemt ons het zicht op het Melkwegcentrum. De opvallende achthoekige behuizing van de NTT tekent zich scherp af tegen de glinsterende kosmos, en lijkt klaar om de Melkweg erboven te verslinden. Na zijn voltooiing in 1989 werd deze telescoopbehuizing beschouwd als een een technologische doorbraak.

Links van de Melkweg is de heldere oranje ster Antares zichtbaar in het hart van de Schorpioen (Scorpius). De heldere stip linksboven Antares is de planeet Saturnus. De sterren Alpha Centauri en Beta Centauri gloeien rechtsboven in beeld. Het Zuiderkruis (Crux) en de donkere Kolenzaknevel zijn zichtbaar boven deze sterren.

La Silla werd in 1969 ingewijd en was het eerste observatorium van ESO. De NTT was de eerste telescoop ter wereld met een computergestuurde hoofdspiegel, en baande daarmee de weg voor nieuwe technieken en ontwerpen, zoals die van ESO's Very Large Telescope.

Noot
[1] Het team bestaat uit ESO's videograaf Herbert Zodet, en drie ESO Photo Ambassadeurs: Yuri Beletsky, Christoph Malin en Babak Tafreshi. Hun blog vind je hier en informatie over technologiepartners van de expeditie vind je hier.

Vertaling: Peter Middelkoop


7 april 2014

Kosmische vuurbal boven ALMA

Deze prachtige opname, gemaakt bij de Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA), is een nieuwe Ultra High Definition-foto van de ESO Ultra HD Expedition. ALMA ligt op 5000 meter boven de zeespiegel op de afgelegen en onherbergzame Chajnantor-hoogvlakte in de Chileense Andes. Het is de tweede bestemming van de vier ESO Photo Ambassadors [1] op hun 17-daagse reis. De fotografen zijn uitgerust met state-of-the-art Ultra HD-apparatuur waarmee ze weidse uitzichten zoals deze in hun werkelijke grootsheid kunnen vastleggen [2][3].

Enkele van de 66 antennes waaruit ALMA bestaat zijn hier zichtbaar. De opwaarts gerichte schotels bestuderen de koude interstellaire wolken en turen diep in het verleden naar onze mysterieuze kosmische oorsprong.

De spectaculaire speer van veelkleurig licht boven de ALMA-array die het beeld doorsnijdt, is een vallende ster. Smaragdgroene, gouden en zwakke karmozijnrode tinten gloeien op wanneer de meteoor met hoge snelheid de aardse atmosfeer binnenkomt en verbrandt. In werkelijkheid is deze vuurbal een klein brokstuk uit de interplanetaire ruimte. Het brokstuk wordt extreem warm, verdampt laag voor laag en laat een paar seconden lang een gloeiend spoor achter wanneer het de atmosfeer doorkruist. Deze vurige reis langs de hemel is hier met een druk op de knop vastgelegd.

Twee heldere kosmische toeschouwers van deze vurige afdaling zijn in het midden van het beeld net boven de horizon zichtbaar. Het zijn Spica - de helderste ster in het sterrenbeeld Maagd (Virgin) - en onze naburige planeet Mars.

De Ultra HD Expedition begon in Santiago, Chili, op 25 maart 2014. Deze foto werd gemaakt op de achtste nacht van het team op het Chajnantor Plateau. Momenteel zijn ze op La Silla, de eerste astronomische faciliteit van ESO in Chili, en morgen, na een laatste nacht, zullen ze uiteindelijk de lange reis huiswaarts maken. De Ultra HD content van deze expeditie is binnenkort gratis online beschikbaar. ESO levert scherpe, adembenemende Ultra HD-beelden en brengt het heelal dichterbij dan ooit. Deze foto is van ESO Photo Ambassador en timelapse-filmer Christoph Malin.

Noten
[1] Het team bestaat uit ESO's videograaf Herbert Zodet, en de drie ESO Photo Ambassadeurs Yuri Beletsky, Christoph Malin en Babak Tafreshi. Informatie over technologie-partners van de expeditie vindt je hier.
[2] De uitrusting omvat: Vixen Optics Polarie Star Tracker, Canon ® EOS-1D C camera, Stage One Dolly en eMotimo TB3 3-axis motion control camera robot, Angelbird SSD2go, LRTimelapse software. Peli™ Cases, 4K PC werkstations van Magic Multimedia, Novoflex QuadroPod systeem, Intecro accu's en Granite Bay Software.
[3] Technologiepartners zijn onder andere: Canon, kids of all ages, Novoflex, Angelbird, Sharp, Vixen, eMotimo, Peli, Magic Multi Media, LRTimelapse, Intecro en Granite Bay Software.

 

Vertaling: Peter Middelkoop


24 maart 2014

Een lijst om de nachtelijke hemel

De observatoria van ESO zijn bevoorrechte plekken waar astrofotografen een geweldig zicht op de kosmos kunnen vastleggen. Soms zijn de omstandigheden ook uitermate geschikt om buitenaardse beelden van onze eigen planeet te vangen. Voor deze foto heeft ESO Photo Ambassador Gabriel Brammer een fisheye-objectief gebruikt om dit spectaculaire, ronde effect te bereiken. De heldere lucht boven Paranal lijkt op een glazen bol vol sterren, met het platform van de Very Large Telescope (VLT) dat de foto omlijst.

Links onderaan staan de vier VLT Unit Telescopes, elk ongeveer 25 meter hoog. De laser van een van de telescopen is op de nachtelijke hemel gericht. De ronde koepels van de VLT Auxiliary Telescopes zijn verspreid over de linkerbovenhoek. Ze zijn makkelijk te herkennen onder de heldere Melkweg. De twee wazige vlekken net boven de laser zijn de Grote Magelhaense Wolk en de Kleine Magelhaense Wolk, twee van de meest nabijgelegen sterrenstelsels.

Dit volledige beeld is gemaakt door meerdere groothoekbeelden samen te voegen.

Vertaling:
Teun van Vijfeijken


17 maart 2014

Een melkachtige boog boven Paranal

Alweer een heldere nacht op ESO's Paranal Observatory in Chili: perfect om achterover te leunen en te genieten van het aanzicht van ons sterrenstelsel, de Melkweg. Velen van ons die in overvolle, door licht vervuilde steden leven zien ons kosmische thuis nooit in zo groot detail.

We weten nu dat dit prachtige uitzicht ons eigen sterrenstelsel is, maar de oude Grieken dachten dat het het werk van de goden was. Hun legenden vertellen dat deze bewolkte streep langs de hemel de moedermelk was van Hera, de vrouw van Zeus. Aan de Oude Grieken danken we ook de naam 'Melkweg'. De Hellenistische zin Γαλαξίας κύκλος, uitgesproken als galaxias kyklos, betekent 'melkachtige cirkel' en is de basis voor onze moderne naam.

Deze foto is gemaakt door ESO Photo Ambassador Gabriel Brammer. Een astronoom die Paranal bezoekt staat aan de rechterkant van dit beeld te genieten van het uitzicht.

Vertaling:
Teun van Vijfeijken


10 maart 2014

Rosetta’s komeet ontwaakt

Op 20 januari 2014 ontwaakte ESA's ruimtesonde Rosetta uit een lange winterslaap in de diepe ruimte, klaar voor de nadering van haar doel: komeet 67P/Churyumov-Gerasimenko (67P/CG).

Vanaf de aarde gezien is de komeet net achter de zon vandaan gekomen. Op 28 februari werd hij met ESO's Very Large Telescope (VLT) vanuit het Paranal Observatorium in Chili waargenomen. ESO en ESA werken samen bij het observeren van de komeet vanaf de aarde. Deze waarnemingen dienen ter voorbereiding op de ontmoeting tussen Rosetta en de komeet in augustus van dit jaar (zie potw1403a).

Deze nieuwe afbeelding en de volgende worden door ESA gebruikt om Rosetta's navigatie te verfijnen én om te bepalen hoeveel stof de komeet loslaat. De afbeelding links is gemaakt door verschillende beelden te combineren waardoor de achtergrondsterren zichtbaar zijn. Vervolgens zijn die afzonderlijke beelden verschoven om voor de beweging van de komeet te compenseren. De komeet is nu zichtbaar als een kleine stip op één van de sterpaden (in het midden van de cirkel). De afbeelding rechts toont alleen de komeet door weglating van de sterpaden.

Dit nieuwe beeld laat zien dat de komeet feller wordt, een teken dat het ijs in de kern opwarmt en begint te verdampen door het naderen van de zon. Net als ruimtesonde Rosetta ontwaakt de komeet zelf ook uit een winterslaap.

Links

Vertaling: Peter Middelkoop


3 maart 2014

ALMA-personeel redt verdwaald vicuña-jong

Hoog op de Chajnantor-hoogvlakte in de Chileense Andes, midden in een uitgestrekt woestijnlandschap ligt de Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA). Misschien verbaast het je, maar zelfs in deze gortdroge regio leven verschillende wilde diersoorten. Zo nu en dan duiken ze op in de buurt van het observatorium. Het zuidelijker gelegen ESO-observatorium La Silla had onlangs bezoek van een Zuid-Amerikaanse grijze vos (potw1406a) en wilde paarden (potw1344a).

De meest recente en wel heel vertederende bezoeker van ALMA is dit vicuña-kalfje dat op 16 februari 2014 door ALMA-werknemers werd gevonden. Het verzwakte beestje was maar een paar weken oud en raakte, achtervolgd door vossen, uit het zicht van de kudde.

Na een paar mislukte pogingen om het jong terug te brengen naar zijn kudde, besloten de medewerkers het dier naar het Wildlife Rescue and Rehabilitation Center van de Universiteit van Antofagasta te brengen. Daar wordt het goed verzorgd zodat het over ongeveer een jaar gezond en wel kan worden vrijgelaten op de hoogvlakten van het Andes-gebergte.

 

Vertaling: Peter Middelkoop


24 februari 2014

De rondingen van ESO's hoofdkwartier

In dit opvallende, van alle kleur ontdane infraroodbeeld contrasteren de ronde vormen van ESO's hoofdkwartier met de ijzige natuurlijke schoonheid van de omringende bomen. De rondingen op deze foto zij veroorzaakt door de groothoeklens van de fotograaf. De lens vervormt het beeld, waardoor het gebouw het bleke gebladerte en de hemel omkadert. De boomkronen zijn helder doordat ze het infrarode licht reflecteren, en de bleke, witte gloed wordt veroorzaakt door een correctie in de witbalans die is toegepast op het gebladerte.  

De exacte rondingen van beton, glas en staal doen vermoeden dat het ESO hoofdkantoor een eigenaardige structuur kent. In een artikel in ESO's The Messenger uit 1981 werd het gebouw beschreven als "Een soort labyrint dat ook wordt gebruikt om de intelligentie van ratten te onderzoeken." Gelukkig zijn mensen gemiddeld slimmer dan ratten, zoals de schrijver al snel opmerkt. "Tot dusver heeft het niet tot echte problemen geleid."

De foto is gemaakt door ESO IT-specialist Dirk Essl.

Credit: D. Essl (www.essl.de)/ESO

 

Vertaling: Peter Middelkoop


17 februari 2014

VST kiekt Gaia op weg naar een miljard sterren

Dit zijn nieuwe beelden van ESO's Very Large Telescope Survey Telescope (VST) waarop ESA's ruimtevaartuig Gaia zichtbaar is op zo'n 1,5 miljoen kilometer afstand.

De Gaia-satelliet werd gelanceerd op donderdag 19 december 2013, en heeft als doel in de komende 5 jaar een 3D-kaart van ons melkwegstelsel te maken. Dit is een eeuwenoud streven van de mens, en Gaia zal ons begrip van onze stellaire omgeving naar een hoger niveau tillen. Hij zal zeer nauwkeurige metingen doen van de positie en beweging van ongeveer een miljard sterren om het ontstaan, de samenstelling en de evolutie van de Melkweg te onderzoeken.

Deze nieuwe waarnemingen zijn het resultaat van een nauwe samenwerking tussen ESA en ESO om het ruimtevaartuig vanaf de grond te volgen. Gaia is het meest accurate astrometrische apparaat ooit gebouwd, maar zijn observaties zijn pas bruikbaar als het exact bekend is waar de satelliet zich in het heelal bevindt. De enige manier om de snelheid en positie van het ruimtevaartuig met een zeer hoge precisie te achterhalen is door dagelijks waarnemingen te doen vanaf de grond. Dit kan met met behulp van telescopen als ESO's VST volgens een methode die bekend staat als Ground-Based Optical Tracking, of GBOT.

De VST is een state-of-the-art 2,6-meter telescoop voorzien van een 268-megapixel CCD-camera, genaamd OmegaCAM, met een beeldveld van vier keer de oppervlakte van de volle maan. De VST maakte deze beelden met behulp OmegaCAM op 23 januari 2014 ongeveer 6,5 minuten na elkaar. In de rode cirkel is Gaia duidelijk zichtbaar als een klein lichtpuntje bewegend tegen een achtergrond van sterren. Gaia is op deze foto's een miljoen keer lichtzwakker dan een object dat nog net met het blote oog waarneembaar is.

De VST deed in december 2013 ook al een Gaia-waarneming kort na de lancering. De satelliet is daarmee een van de meest dichtbije objecten ooit door de VST waargenomen. Gaia verscheen precies op de verwachte locatie: het bewijs van een succesvolle samenwerking tussen grond- en ruimtegebaseerde astronomie!

Links

Vertaling: Peter Middelkoop


10 februari 2014

De fantastische meneer Vos

Zelfs onder de zwaarste omstandigheden, zoals aan de rand van de hete, droge Atacama-woestijn, is er een mogelijkheid tot overleven. Deze taaie Zuid-Amerikaanse grijze vos is net wakker en rekt zich op zijn gemak uit. Hij is vooral in de koele nacht actief; een verademing vergeleken met de extreem hoge temperaturen onder de Chileense zon.

Op de achtergrond nog een teken van leven: de witte koepel beschermt de Zwitserse 1,2-meter Leonhard Euler Telescoop tegen diezelfde barre omstandigheden. Als de lucht boven ESO's La Silla observatorium langzaam donker kleurt, dan verschijnt nog een bekende nachtelijke levensvorm: de astronoom ontwaakt, rekt zich uit en maakt zich klaar om met behulp van zoemende en snorrende technologie de hemel af te speuren.

ESO Photo Ambassador Malte Tewes stuurde deze foto naar de 'Your ESO Pictures Flickr group'. De foto's uit deze Flickr-group worden beoordeeld en de beste foto's worden geselecteerd en opgenomen in onze populaire Foto van de Week-serie, of in onze fotogalerij.

Links

Vertaling: Peter Middelkoop


3 februari 2014

Antarctische lucht boven Paranal

Dit prachtige panorama van ESO's Paranal Observatorium is gemaakt op 5 juli 2012. Het was een van de droogste dagen ooit op het Very Large Telescope-complex. Paranal ligt als een eiland temidden van massieve bewolking die in de verte boven de Stille Oceaan zweeft.

De extreem lage luchtvochtigheid werd gemeten door LHATPRO, een waterdamp-radiometer die als ondersteuning bij de observaties wordt ingezet [1]. Meteorologen van twee Chileense universiteiten vonden een verklaring voor de extreem droge omstandigheden: antarctische lucht die op grote hoogte ongewoon ver naar het noorden doordrong en boven Paranal neerdaalde.

Dit koufront bleef meer dan 12 uur boven Paranal hangen, waardoor de luchtvochtigheid boven het observatorium een recordlaagte bereikte [2]. Florian Kerber (ESO) en zijn collega's analyseerden deze ongewone weersomstandigheden en publiceerden de resultaten op 29 januari 2014 in een artikel in 'Monthly Notices of the Royal Astronomical Society' (hier te lezen).

Nu zul je misschien denken: wat is er zo bijzonder aan een droge woestijn? Normaal komt deze droogte alleen voor op veel grotere hoogten, zoals bij het ALMA-observatorium op het 5000 meter hoge Chajnantor-plateau. Paranal ligt met zijn 2635 meter ongeveer half zo hoog. Omdat infraroodwaarnemingen het best kunnen worden gedaan met weinig waterdamp in de lucht kan het zijn dat stelselmatige metingen met de LHATPRO-radiometer astronomen de mogelijkheid biedt om optimaal gebruik te maken van droge periodes op Paranal, en bijzonder goede infraroodwaarnemingen van het heelal te verkrijgen.

De foto is gemaakt door ESO photo ambassador Gabriel Brammer, die toevallig de zonsondergang voorafgaand aan deze droogte waarnam en het opvallend mooi en helder vond. Gabriel werkt als astronoom aan de ESO-sterrenwacht La Silla-Paranal. Wanneer hij geen ondersteunende activiteiten aan het observatorium verricht, bestudeert hij de vorming en evolutie van sterrenstelsels met behulp van 's werelds meest geavanceerde telescopen en instrumenten, waaronder de ESO Very Large Telescope en de Hubble Space Telescope.

Noten
[1] De 'Low Humidity and Temperature Profiling radiometer' (LHATPRO), vervaardigd door Radiometer Physics GmbH in Duitsland, maakt gebruik van sterke spectraallijnen van bepaalde elementen om het watergehalte van de atmosfeer te meten.

[2] De luchtvochtigheid wordt gemeten in de vorm van precipitabele waterdamp - een maat voor het atmosferische watergehalte. Het is de hoeveelheid water in een kolom van de atmosfeer dat zou kunnen neerslaan als regen. In dit geval werd slechts 0,1 mm precipitabele waterdamp gemeten - veel minder dan het gebruikelijke (maar toch al lage) cijfer van 2 mm bij Paranal.

Vertaling: Peter Middelkoop


27 januari 2014

Zwembad-interferometrie

Astronomen zwemmen niet altijd in het zwembad op de Paranal Residencia, maar wanneer ze dat wel doen, laten ze graag zien hoe natuurkundige principes werken. Op deze foto demonstreert de Franse ESO-astronoom Jean-Baptiste Le Bouquin hoe golven - niet lichtgolven, maar watergolven - elkaar kunnen versterken of verstoren, waardoor grotere golven ontstaan.

Het combineren van lichtgolven is het belangrijkste principe achter de VLT Interferometer: lichtgolven worden opgevangen door elk van de vier 8-meter telescopen, en worden gecombineerd door middel van een netwerk van kanalen en spiegels. Hierdoor neemt de resolutie enorm toe en kan, met genoeg belichtingstijd, hetzelfde niveau van detail worden bereikt als met een telescoop met een spiegel van 130 meter in diameter: veel groter dan de huidige generatie telescopen. 

Deze foto is gemaakt door de bekroonde redactionele en commerciële fotograaf Max Alexander. Zie ook Tribute to ESO's Unsung Heroes, een video uitgebracht vanwege ESO's 50ste verjaardag in 2012. De video bestaat uit vele foto's waarvan de meeste zijn gemaakt door Alexander. Hij bezocht de ESO-locaties voor een project gewijd aan ESO's verjaardag.

Vertaling:
Teun van Vijfeijken



20 januari 2014

Rosetta's Komeet

Vandaag, 20 januari, wordt ESA's ruimtesonde Rosetta wakker uit een 'deepspace-winterslaap' na een reis van 31 maanden door de ruimte. Ze zal over enkele maanden eindelijk de komeet 67P/Churyumov-Gerasimenko (67P/CG) inhalen.

Dit zijn de meest recente waarnemingen van de komeet met een diameter van vier kilometer, gemaakt door ESO's Very Large Telescope (VLT) op 5 oktober 2013. De komeet was op dat moment zo'n 500 miljoen kilometer ver weg en verdween kort daarna achter de zon en uit het zicht van de aarde.

Om deze beelden te maken is een grote reeks waarnemingen verwerkt tot een beeld met alleen de komeet (links) en een beeld met op de achtergrond het sterrenveld en de ingetekende komeetbaan (rechts). Zo gezien, met het sterrenveld in de richting van het centrum van de Melkweg op de achtergrond, was de komeet nog zo ver van de zon verwijderd dat de ijzige kern geen gas of stof verloor en niet meer was dan een klein lichtvlekje. Bij het naderen van de zon zal het komeetoppervlak opwarmen en zal het tot gas gesublimeerde ijs samen met het losgekomen stof een staart vormen.

Deze waarneming markeert het begin van een nauwe samenwerking tussen ESA en ESO waarbij de komeet vanaf de grond zal worden geobserveerd tijdens Rosetta's ontmoeting met 67P/CG later dit jaar. Rosetta werd gelanceerd in 2004 en heeft als doel het oppervlak van de komeet te bestuderen en er een landingsvaartuig op te zetten om te kunnen zien hoe het oppervlak er daadwerkelijk uitziet.[1]

De komeet draait in een 6,5-jarige baan rond de zon en is momenteel in de buurt van de baan van Jupiter. Hij zal de zon het dichts naderen - ruwweg tussen de banen van de aarde en Mars - in augustus 2015. Dit beeld suggereert dat de komeet nog niet actief is, dus wetenschappers staan te popelen om hem in februari opnieuw te bekijken. Hij is dan veel dichter bij de zon en weer waarneembaar met de VLT.

Ondertussen zijn de waarnemingen die in oktober zijn uitgevoerd gebruikt om de voorspelde komeetbaan te bevestigen, vooruitlopend op het rendez-vous met Rosetta in mei. De baan van Rosetta zal dan worden aangepast zodat zij in augustus in een baan om 67P/CG kan worden gebracht. Als de komeet in het zicht is van Rosetta's eigen waarnemingsysteem worden verdere berekeningen gedaan.

Noot:
[1] Sinds de lancering ging Rosetta vijf keer rond de zon om snelheid op te bouwen en zichzelf in lijn te brengen met haar eindbestemming. Voor het koudste traject in deze missie, voorbij de baan van jupiter werd het ruimtevaartuig in een 'deepspace-winterslaap' gezet. Omdat de baan van 67P/CG redelijk stabiel en bekend is konden de berekeningen voor Rosetta's reis ver voor de lancering worden gemaakt. De komeet is ver genoeg van de de zon verwijderd om het tot een veilig doelwit te maken.

Links


13 januari 2014

ALMA en Chajnantor in de schemering

Met dank aan ESO's Photo Ambassadors kunnen we genieten van sensationele beelden, genomen bij ESO-locaties op de afgelegen bergtoppen van Chili. Babak Tafreshi heeft dit mooie panorama van de antennes van de Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA) bij schemering geschoten. Het contrast tussen het technologische spektakel van ALMA en de ruwe natuurlijke kracht van het landschap op het 5000 meter hoge Chajnantor-plateau resulteert in fascinerende beelden zoals deze, als een frame uit een sciencefictionfilm.

ALMA, een internationale astronomische faciliteit, is een samenwerkingsverband van Europa, Noord-Amerika en Oost-Azië, met steun van de republiek Chili. De bouw en het beheer van ALMA worden namens Europa geleid door ESO, namens Noord-Amerika door het National Radio Astronomy Observatory (NRAO), dat bestuurd wordt door de Associated Universities, Inc. (AUI), en namens Oost-Azië door het National Astronomical Observatory of Japan (NAOJ). De overkoepelende leiding en het toezicht op bouw, ingebruikname en beheer van ALMA is in handen van het Joint ALMA Observatory (JAO).

Vertaling: Teun van Vijfeijken


6 januari 2014

Nachtelijk Paranal

Werp een blik omhoog op de nachtelijke hemel boven ESO's Paranal Observatory in Chili en je wordt getrakteerd op dit prachtige uitzicht: lichtpuntjes in blauw, oranje of rood; elk het licht van een ster, een melkwegstelsel, een nevel, of meer en samen vormen ze een schitterende hemelkoepel. Astronomen turen naar dit prachtige decor in een poging om de geheimen van het heelal te ontrafelen.

Hierbij gebruiken astronomen telescopen zoals deze VLT-hulptelescopen. Je ziet drie van de vier beweegbare eenheden die licht naar de Very Large Telescope Interferometer sturen. Deze interferometer is 's werelds meest geavanceerde optische instrument. Door het beeld van de vier telescopen te combineren vormen ze een telescoop die groter is dan hun gezamelijke spiegeloppervlak. Hierdoor worden details zichtbaar alsof gebruik wordt gemaakt van een telescoop ter grootte van de afstand tussen de individuele telescopen.

Vertaling: Peter Middelkoop


  1  
Resultaat 1 to 15 of 15
Bookmark and Share

Bekijk ook